Sen Ağlama bestesi kime ait ?

Koray

Yeni Üye
Murat da yıllar içinde babasının bu davranışlarını benimsemişti.

Çocukken babasının sevgisini daha çok yaptığı şeylerden anlardı: Okul çantasını tamir etmesinden, kış gelmeden sobanın bakımını yapmasından, hastalandığında gece boyunca başucunda beklemesinden...

Babası sevgisini uzun konuşmalarla anlatmazdı. Fakat hayatını ailesinin ihtiyaçlarını karşılamaya göre düzenlerdi.

Annesiyse başka bir biçimde yaklaşırdı. Murat okuldan üzgün döndüğünde önce nedenini sorar, cevap vermek istemezse yanında otururdu. Her zaman bir çözüm sunmazdı. Bazen yalnızca dinlerdi.

Yıllarca Murat, babasının yaptığı şeyleri gerçek yardım; annesinin yaptıklarını ise doğal bir yakınlık olarak görmüştü. Şimdi bunun eksik bir değerlendirme olabileceğini fark ediyordu.

Babası, sorunları çözerek sevgisini gösteriyordu. Annesi, sorun henüz çözülmeden de insanın yanında durulabileceğini öğretiyordu.

Ama bu, erkeklerin yalnızca çözüm ürettiği, kadınların ise yalnızca duyguları anladığı anlamına gelmiyordu. Babasının da kırıldığı zamanlar olmuştu; annesi de aile bütçesi, evin ihtiyaçları ve çocukların eğitimi konusunda son derece planlı davranmıştı. Murat, çocukken yalnızca gördüğü davranışlara bakmış, onların arkasındaki kişilikleri ve koşulları yeterince düşünmemişti.

Belki de toplumsal roller insanlara belirli davranışlar öğretiyordu. Erkeklerden güçlü olmaları ve duygularını kontrol etmeleri beklenirken kadınlardan aile içindeki huzuru korumaları, başkalarının ihtiyaçlarını anlamaları beklenebiliyordu. Ancak bu beklentiler, insanların gerçek kişiliklerini bütünüyle açıklamıyordu.

Murat'ın zihninde yeni bir soru belirdi:

Bir insanın sevgisini hangi biçimde gösterdiğini mi önemsiyoruz, yoksa o sevginin bizim beklediğimiz biçimde gösterilmesini mi istiyoruz?

4. Bölüm: Elif'in Hatırladığı Şey

Elif o hafta sonu annesinin eski evine geldi. Murat'ın ayırdığı kutuları gördü, ancak hiçbirine dokunmadan önce kaseti yeniden dinlemek istedi.

Şarkı çalmaya başladığında Elif gözlerini kapattı.

"Hatırlıyor musun?" diye sordu. "Babamla annemin tartıştığı bir akşam vardı. Sen odana gitmiştin. Ben mutfakta annemin yanına oturmuştum. Bana hiçbir şey anlatmadı. Sadece çay koydu. Sonra bu şarkı çalmaya başladı."

Murat o akşamı hatırlamıyordu.

Elif devam etti:

"Annemin üzgün olduğunu biliyordum. Ama onu teselli etmek için ne söyleyeceğimi bilmiyordum. Ben de yanına oturdum. Bir süre sonra bana okulda ne yaptığımı sordu. Sanki o küçük konuşmayla bana her şeyin devam edeceğini anlatıyordu."

Murat, "Belki de kendisi de ne söyleyeceğini bilmiyordu," dedi.

"Olabilir," diye karşılık verdi Elif. "Ama bilmemesi, yanımızda olmasına engel değildi."

Bu cümle Murat'ın aklında kaldı.

İnsanların birbirine yardım etmesi için her zaman doğru cevabı bilmesi gerekmiyordu. Bazen birinin yanında kalmak, ona zaman tanımak ve yaşadığı duyguyu hemen değiştirmeye çalışmamak da yardımdı.

Elif'in yaklaşımı yalnızca duygusal değildi. Annesinin taşınma sürecinde hangi eşyaların gerçekten önemli olduğunu anlamak için bir liste hazırlamış, aile fotoğraflarını yıllarına göre ayırmış ve saklanacak belgeleri düzenlemişti. Üstelik evin teslim tarihi yaklaştığı için işleri günlere bölmüştü.

Murat ise kutuların ölçülerini almış, taşıma aracını ayarlamış ve eşyaların nasıl taşınacağını planlamıştı.

Bir noktada Elif gülerek şöyle dedi:

"Sen olmasan bunları nasıl taşıyacağımızı bilemezdik. Ben olmasam da hangilerini neden sakladığımızı konuşmadan hepsini gönderecektik."

Murat güldü.

"Demek ki iyi bir ekipmişiz."

"Yalnızca iş bölümü yapmıyoruz," dedi Elif. "Birbirimizin göremediği şeyleri de görüyoruz."

İşte o anda Murat, erkeklerin çözüm odaklı, kadınların ise ilişkisel olduğu yönündeki genel kabullerin ne kadar kolay birer kalıba dönüşebildiğini düşündü. İkisinin de plan yapabildiğini, empati kurabildiğini, karar alabildiğini ve hata yapabildiğini görüyordu. Aralarındaki asıl fark cinsiyetlerinden çok, yaşadıkları deneyimlerde, alışkanlıklarında ve birbirlerini dinlemeye ne kadar istekli olduklarında yatıyordu.

İnsanları anlamak, onları hazır kategorilere yerleştirmekten daha fazla emek istiyordu.

Forumdaki arkadaşlara bir soru bırakayım: Sizce aile içinde sorunları hemen çözmeye çalışan kişiyle önce dinlemek isteyen kişi arasındaki anlaşmazlık, gerçekten farklı karakterlerden mi kaynaklanıyor, yoksa toplumun bize öğrettiği beklentilerden de pay alıyor mu?

5. Bölüm: Onno Tunç'un Bestesi Neden Hâlâ Yaşıyor?

Pazar akşamı Murat, şarkı hakkında öğrendiklerini bir deftere yazdı. Bu kez yalnızca tarihleri ve isimleri kaydetmiyordu. Eserin kendisinde uyandırdığı düşünceleri de ekliyordu.

Onno Tunç'un bestesi, Aysel Gürel ile Sezen Aksu'nun sözleri ve Sezen Aksu'nun yorumu bir araya gelerek kendine özgü bir müzikal bütünlük oluşturmuştu. Şarkının 1984'teki yayımlanışından sonra farklı sanatçılar tarafından yeniden yorumlanması da eserin başka kuşaklara ulaşmasına yardımcı oldu. Örneğin Kargo, şarkıyı 2005 yılında yayımlanan Yıldızların Altında albümünde seslendirdi; Sertab Erener ise 2007'deki Onno Tunç Anısına albümünde eseri yeniden yorumladı. Apple Music+1

Murat, bu bilgilerin yalnızca bir müzik meraklısının ilgisini çekebileceğini düşünürdü. Şimdi ise yeniden yorumlanmanın daha geniş bir anlam taşıdığını fark ediyordu.

Bir şarkı farklı bir dönemde yeniden söylendiğinde, yalnızca eski bir eserin tekrarı yapılmıyordu. Yeni bir ses, yeni bir dinleyici kitlesi ve farklı hayat deneyimleri esere başka kapılar açabiliyordu. Her kuşak, aynı melodide kendi hikâyesini bulabiliyordu.

Murat'ın annesi için bu şarkı belki de gençliğinin, evliliğinin ve ailesini ayakta tutmaya çalıştığı yılların hatırasıydı. Elif için çocukluğunda annesinin yanında oturduğu o akşamdı. Murat içinse yıllar sonra, anne ve babasının davranışlarını yeniden değerlendirmeye başladığı bir dönüm noktası olmuştu.

Aynı şarkı, üç farklı insanda üç ayrı anlam taşıyordu.

İşte müziğin güçlü yanlarından biri buydu: İnsanlara aynı duyguyu yaşatmak zorunda kalmadan onları ortak bir noktada buluşturabiliyordu.

Murat bir an durdu ve defterine şunu yazdı:

"Belki de bazı şarkılar bize ne hissetmemiz gerektiğini söylemez. Kendi içimizde zaten var olan duyguyu duymamıza yardım eder."

Bu cümleyi yazarken, yıllardır babasının sevgisini yalnızca yaptığı işlerle ölçtüğünü fark etti. Babası hayattayken ona bazı soruları soramamıştı. Annesine de gençliğinde neler hissettiğini hiç sormamıştı. Şimdi bu eksik konuşmaların yerini geçmişe ilişkin daha dikkatli bir merak alıyordu.

Bir besteyi anlamak için bestecisinin kim olduğunu öğrenmek önemliydi. Fakat bir şarkının insan hayatındaki yerini anlamak, bazen o şarkının kiminle ve hangi koşullarda dinlendiğini de düşünmeyi gerektiriyordu.

6. Bölüm: Ağlamamak mı, Ağlayana Yer Açmak mı?

Ertesi gün Murat annesini aradı.

"Anne, eski kasetlerini buldum. Sen Ağlama'yı da dinledim."

Annesi bir süre sustu. Ardından hafifçe güldü.

"Onu çok dinlerdim."

"Neden seviyordun?"

"Her şarkının bir nedeni mi olmak zorunda?" diye sordu annesi.

Murat da güldü.

"Belki değildir. Ama merak ettim."

Annesi bir süre düşündü.

"Gençken insan her şeyi hemen düzeltebileceğini sanıyor. Sonra hayatın her zaman istediğin gibi ilerlemediğini anlıyorsun. Bazı şeyleri çözüyorsun, bazılarını kabulleniyorsun. Bazılarını da yıllarca anlamaya çalışıyorsun."
 
Üst